Ислом динида исроф қаттиқ қораланган. Аллоҳ таоло Қуръони каримда шундай марҳамат қилади:
«Енглар, ичинглар, лекин исроф қилманглар. Албатта, Аллоҳ исроф қилувчиларни ёқтирмайди» (Аъроф сураси, 31-оят).
Тўйларда исрофнинг турли кўринишларига дуч келамиз: керагидан ортиқ меҳмон чақириш, ортиқча таомлар тайёрлаш, қимматбаҳо безаклар, намойишкорона сарф-харажатлар. Аксар ҳолларда бу ишлар «одамлар нима дейди?» деган хато тушунча билан амалга оширилади. Натижада эса оилалар қарзга ботади, ёшларнинг янги ҳаёти қийинчилик билан бошланади.
Пайғамбаримиз Муҳаммад ﷺ энг баракали никоҳ ҳақида шундай деганлар:
«Энг баракали никоҳ — харажати энг оз бўлган никоҳдир»
Демак, тўйнинг баракаси унинг шукўҳи ёки дабдабасида эмас, балки ихлос, одоб ва ҳалолликдадир. Камтарона, аммо самимий ўтказилган тўй Аллоҳнинг розилигига яқинроқ бўлади.
Исрофдан сақланиш нафақат диний, балки ижтимоий жиҳатдан ҳам жуда муҳим. Ортиқча сарфланган маблағларга ёш оила учун уй жиҳозлари олиш, таълимга сарфлаш ёки муҳтожларга ёрдам бериш мумкин. Бу эса жамиятда меҳр-оқибат ва ҳамжиҳатликни мустаҳкамлайди.
Хулоса қилиб айтганда, тўйларимизда исрофга йўл қўймаслик — бу онгли танлов, имон ва масъулият белгисидир. Келинг, тўйларимизни содда, баракали ва маънавий руҳда ўтказайлик. Зеро, ҳақиқий бахт ортиқча харажатда эмас, балки қаноат ва баракадандир.