Азалдан халқимизда “Ҳунарли одам ҳеч қачон хор бўлмас” деган нақл бор. Бу бежиз айтилмаган. Чунки касб-ҳунарга эга бўлган инсон қаерда бўлмасин, ўз меҳнати билан ризқ топа олади. Ҳунар инсонни меҳнатсеварликка, сабр-тоқатга ва масъулиятли бўлишга ўргатади.
Касб-ҳунар нафақат моддий фаровонлик манбаи, балки маънавий камолот воситаси ҳамдир. Ўз касбини сидқидилдан бажарган инсон жамият тараққиётига ҳисса қўшади, эл-юртга наф келтиради. Шифокор инсон соғлигини асраса, ўқитувчи ёш авлодни тарбиялайди, усталар эса мамлакат ободончилигига хизмат қилади.
Бугунги кунда ёшларни касб-ҳунарга йўналтириш, уларнинг қизиқиши ва қобилиятига мос мутахассислик танлаши жуда муҳим. Чунки ўз севган касбини танлаган инсон унда юксак натижаларга эришади, ишидан завқ олади.
Хулоса қилиб айтганда, касб-ҳунар — инсон ҳаётининг таянчи, жамият тараққиётининг асосидир. Ҳар бир инсон бирор касбни пухта эгаллаб, уни ҳалол ва виждонан бажарса, ҳам ўз бахтини топади, ҳам жамият равнақига ҳисса қўшади.
Азамат УСМОНОВ