Шунингдек, илм инсоннинг дунёқарашини кенгайтиради. Ўз тарихи, маданияти, миллий қадриятлари ва маънавий меросини яхши билган инсон бошқа бузғунчи ғояларнинг асл мақсадини тез англайди. У ўзлигини йўқотмайди, кимнингдир таъсири остида қолиб кетишдан сақланади. Айниқса, ёшлар учун илм-маърифат жуда муҳим, чунки улар ёт ғоялар таъсирига тез берилувчан бўлади. Таълим ва тарбия эса ёшларни онгли, мустақил фикрлайдиган шахс сифатида вояга етказади.
Илм нафақат ёт ғоялардан ҳимоя қилади, балки инсонни комилликка етаклайди. Билим орқали инсон ҳаётнинг мазмунини чуқурроқ англайди, ўз олдига аниқ мақсад қўяди ва жамиятда ўз ўрнини топади. Бундай инсонни бузғунчи ғоялар билан йўлдан уриш деярли мумкин эмас.
Хулоса қилиб айтганда, илм – инсон тафаккурини ёритувчи нур, унинг маънавий қалқонидир. Илмли жамиятда ёт ғояларга ўрин бўлмайди. Шу боис ҳар бир инсон, айниқса ёш авлод илм олишга интилмоғи, билим ва маърифатни ҳаётининг устувор мақсадига айлантирмоғи зарур. Зеро, илм бор жойда онг бор, онг бор жойда эса алдовга ўрин йўқ.