Фаросат инсонни тўғри йўлга бошловчи муҳим маънавий фазилатлардан бири ҳисобланади. У инсонга атрофида бўлаётган ҳолатларни теран англаш, яхшини ёмондан ажрата билиш ва тўғри хулоса чиқариш қобилиятини беради. Фаросат фақат ақл билан эмас, балки қалб поклиги ва иймон билан боғлиқдир.
Ислом таълимотида фаросатга катта аҳамият берилган. Қалби соф, нияти тўғри бўлган инсонда фаросат кучли бўлади. Бундай инсон ҳар бир ишда шошилмайди, оқибатини ўйлаб иш тутади ва адолатли қарор қабул қилади. Фаросат инсонни алдов ва ёлғондан сақлайди, ҳаётда тўғри йўлни танлашга ёрдам беради.
Фаросат инсоннинг ахлоқи ва маънавияти билан чамбарчас боғлиқ. Тақво, сабр, илм ва тафаккур фаросатни ривожлантиради. Қалб қанчалик пок бўлса, инсоннинг ҳақиқатни англаш қобилияти шунчалик юксак бўлади.
Хулоса қилиб айтганда, фаросат ҳар бир инсон учун зарур бўлган улуғ фазилатдир. У инсонни ҳаётда адашишдан сақлайди, тўғри қарор қабул қилишга ва комил инсон бўлиб етишишга хизмат қилади.