Жоҳиллик инсоннинг ақли йўқлиги эмас, балки ҳақиқатни билмаслиги ёки билишга интилмаслигидир. Илм эса инсонга тўғри фикрлаш, воқеликни англаш ва адолатли қарор қабул қилиш имконини беради.
Жоҳил инсон кўпинча далилдан кўра ҳиссиётга, тахминга ёки эшитган гапига эргашади. Илмли инсон эса ҳар қандай масалага далил, таҳлил ва холис ёндашади. Шунинг учун жоҳиллик баҳсни кўпайтиради, илм эса ҳақиқатни ойдинлаштиради.
Илмсизликнинг яна бир белгиси — ўз билмаганини тан олмаслик ва ўрганишдан бош тортишдир. Аксинча, ҳақиқий илм эгаси «билмайман» деб айтишдан уялмайди ва янги билим излашни давом эттиради.
Жамиятнинг тараққиёти бойлик ёки куч билан эмас, аввало илм ва маърифат билан таъминланади. Шунинг учун ҳар бир инсон китоб ўқишга, устозлардан таълим олишга, замонавий фанларни ва ўз касбини пухта эгаллашга интилиши лозим.
Жоҳилликдан қутулишнинг ягона йўли — илм олиш, тафаккур қилиш ва ҳақиқатни далил билан излашдир. Илм инсонни юксалтиради, жоҳиллик эса уни орқага тортади.
Алимардон Кароматов,
Касби туманидаги "Фазли" жоме масжиди имом-хатиби