Ҳар бир инсоннинг эътиқоди ўзиники. Кимдир динни чуқур билади, кимдир эса камроқ тушунади. Бу табиий ҳол. Шунинг учун бировнинг фикрига қарши чиқиш ёки уни мажбурлаб ўзгартириш тўғри эмас.
Қуръонда ҳам бу ҳақда гўзал кўрсатма берилган: “Раббинг йўлига ҳикмат ва гўзал насиҳат билан даъват қил ва улар билан энг яхши усулда мунозара қил” (Наҳл сураси, 125-оят).
Бу оят бизга қаттиқ тортишув эмас, балки ҳикмат ва мулойимлик билан гапириш кераклигини ўргатади.
Абу Умома розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Ким ноҳақ бўла туриб, тортишувни тарк этса, унга жаннатнинг четидан (пастроқ жойидан) уй берилишига кафилман. Ким ҳақ бўла туриб, тортишувни тарк этса, унга жаннатнинг ўртасидан уй берилишига кафилман. Ким хулқини гўзал қилса, унга жаннатнинг энг юқорисидан уй берилишига кафилман», дедилар».
Бу ҳадис тортишувдан қочиш қанчалик муҳим эканини яна бир бор кўрсатади.
Оддий ҳаётда ҳам кўрамиз: тортишган одамлар бир-бирини тушуниш ўрнига, янада узоқлашиб кетади. Гапни мулойимлик билан, ҳурмат билан айтилса эса, инсонлар бир-бирига яқинлашади.
Хулоса қилиб айтганда, тортишув эмас, тушуниш муҳим. Бир-биримизни ҳурмат қилсак, жамиятда тинчлик ва тотувлик бўлади.