Бахиллик инсондаги салбий сифат. У инсоннинг дунё ва охиратини бузади. Бу ҳақда ўз даврида Луқмони Ҳаким ўғлига шундай насиҳат қилади: “ Эй, фарзандим, бахилликдан сақлан, бахиллик дунё ва охиратингни бузади. Инсонлар олдида мурувватинг камаяди, обрўйинг кетади. Одамлар олдида иззат ва улуғлигинг кетади. Ғазабингни мулойимлик билан, енгилликни вазминлик билан, нафснинг ҳавосини тақво билан, шак-шубҳани ҳақиқат билан, ботилни ҳақ билан, бахилликни ўз молинг билан енггин”.
Нафсини бахилликдан поклаган киши эса нажот топади. “Қуръони карим”да: “ Кимки ўз нафси бахиллигидан сақлана олса, бас, ана ўшалар нажот топувчилардир” дейилади. ( Ҳашр сураси 9-оят).
Дарҳақиқат, инсон учун бахиллик ҳеч қачон бирор манфаат келтирмайди. Бахиллик жамиятдаги кишилар ўртасида меҳр-оқибатни кўтарилишига, инсонларнинг бир-бирларини ёмон кўришлари ва улар ўртасидаги инсоний алоқаларга путур етишига сабаб бўлади. Шу сабабли инсон ўз табиатидаги бахилликка тўғри баҳо бериб, уни хайру-саховат билан ушлаш натижасида икки дунё саодатига эришади.
Руҳиддин Акбаров,
ЎМИнинг Қашқадарё вилоятидаги вакиллик ходими