МУСУЛМОННИНГ ХУЛҚИ (48-ҚИСМ)
САХИЙЛИК ВА ОЛИЙҲИММАТЛИК (6-қисм)
Бисмиллаҳир роҳманир роҳийм
Ислом инсонга яхшиликни, шунингдек мол-дунёга бўлган муҳаббати уни катта ҳалокатларга рўбарў қилишини теран маънода тушунтиради.
Инсон бу дунёда нимага эга бўлди ва унинг оқибати нима бўлади, шу ҳақда озроқ бўлса ҳам фикр юритганида эди, у худбинликдан олижанобликни, бахилликдан эса саховатлиликни афзал кўрган бўлар эди.
«Банда бу дунёда: «молим! молим!», деб ўтиб кетади. Унга молидан фақат учта нарса қолади: еганидан тугатгани, кийганидан йиртгани, бошқаларга Аллоҳ йўлида берганини.Ундан бошқа ўринларда сарф қилгани зое қилгани ва йўқотганидир» ( Имом Муслим ривояти) .
Ўзидан бошқаларга қолдириб кетадиган мол-дунё учун одамзотнинг машаққат чекиши қизиқ иш.
Расулуллоҳ ушбу ҳақиқатни тўсиб турган пардани олиб ташлаб, шундай деганлар: «Сизларга нақд сармоя яхшими ёки насия сармоя яхшими?». Саҳобалар: «Албатта нақд сармоя яхшида!», деб жавоб қилишганида, Расулуллоҳ: «Ишлатиб юборилган мол нақд сармоя, кейинга қолдирилган мол насия сармоясидир», ( Имом Бухорий ривояти) дедилар.
Таржимон:
Р. УСМОНОВ
ЎМИнинг Қашқадарё вилоятдаги вакили